خدای خوبم: مرغ دلم از تنگی قفس چون دیوانه ای به در و دیوار می کوبد،ابر بغضم هوای

باریدن دارد ولی حتی حوصله ی گریه کردن هم ندارم، درد تنهایی و بی همزبانی به جانم

افتاده و هر روز مرا افسرده ترمی کند اما غنچه ی امید به لطف و رحمت بی اندازه ی تو

همچنان در وجودم شکوفا می شود و درمان تمام دردهایم است.


                                      "خدایا دریاب مرا"