دوش وقت سحر از غصه نجاتم  دادند بيخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند چه مبارک سحري بود و چه فرخنده شبي بعد از اين روي من و آينه وصف جمال من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب هاتف آن روز به من مژده اين دولت داد اين همه شهد و شکر کز سخنم مي ريزد                                                        واندر  آن ظلمت شب آب حياتم           دادند باده از جام تجلي صفاتم    دادند آن شب قدر که اين تازه براتم       دادند که در آن جا خبر از جلوه ذاتم      دادند مستحق بودم و اين ها به زکاتم       دادند که بدان جور و جفا صبر و ثباتم      دادند اجر صبريست کز آن شاخ نباتم      دادند                                                
  همت حافظ و انفاس سحرخيزان بود که ز بند غم ايام نجاتم دادند