پارسی

 سرمست  می شوم انگار از عطر دلکشش

گویی که می شوید خدا غم را از این سینه

باران که می بارد خدا هم مهربان تر است

بی چتر می گردم در این دریای رحمت تا

من تازه گردم همچو باران او چو من سرمست

تا می توانم اشک میریزم به سان او

طوفان به پا کرده است اشک او و اشک من

                                                                                      "سمیر"